Αθήνα, 19 Αυγούστου 2018


Με την ίδια ευκολία που ανακηρύττουμε καλόγερους ως αγίους, με την ίδια ευκολία που λατρεύουμε άγια φώτα, άγιες ζώνες (ζωστήρες), ασήμι και ξύλα, με την ίδια ευκολία ανακηρύττουμε και ήρωες.

Ίσως γιατί το είδος αυτό (ήρωας) στην πραγματικότητα έχει εκλείψει.

Ήρωας είναι ο γενναίος άνθρωπος που αψηφά τον κίνδυνο, δεν υποχωρεί μπροστά σ’ αυτόν, και, είτε ρισκάρει, είτε χάνει την αρτιμέλεια, την υγεία του, ή ακόμη και την ίδια του την ζωή, για ένα ανώτερο ιδανικό, για την πατρίδα του ή τους συνανθρώπους του.

Τι απ’ όλα αυτά έκαναν οι δύο στρατιωτικοί μας, που συνέλαβαν οι Τούρκοι στον Έβρο;

Έκαναν λάθος στην περιπολία τους και τους συνέλαβαν οι γείτονές μας στο έδαφός τους, βάζοντας έτσι σε επικίνδυνες περιπέτειες ένα ολόκληρο κράτος.

Και όταν οδηγήθηκαν στις αρχές της Τουρκίας, σκέπασαν τα πρόσωπά τους με τις μπλούζες τους, μπροστά στις κάμερες. Αλήθεια από τι φοβήθηκαν ή από τι ντράπηκαν; Φοβούνται ή ντρέπονται οι ήρωες;

Και αμείλικτα εδώ προκύπτει το ερώτημα για όλους εκείνους που σκηνοθέτησαν την ηρωική υποδοχή τους: Είναι αυτοί οι δύο στρατιώτες το πρότυπο του γενναίου ήρωα που δίνουμε στους στρατιώτες μας, στους αξιωματικούς μας και στους νέους μας;

Ασφαλώς και δεν είναι.


19 Αυγούστου 2018

Σωτήρης Iωάννου